இடஒதுக்கீடு பிரச்சனை : ஜனநாயக இயக்கத்தின் பார்வை

1080
SHARE

அறிமுகம்

பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பு மாணவர்களுக்கு மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் வரும் உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் 27 சதம் இட ஒதுக்கீடு செய்வது என்ற மத்திய அரசின் அண்மைக்கால முடிவு சில வட்டாரங்களிலிருந்து கடுமையான எதிர்ப்பைச்சந்தித்துள்ளது. நமது நாட்டு ஊடகங்கள் – தொலைக்காட்சி, பத்திரிக்கை, இணைய தளம் இத்யாதி பெரும்பாலும், அரசின் முடிவிற்கு எதிராக அந்தஸ்து மிகுந்த மத்திய அரசு உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் படித்து வரும் மாணவ சமுதாயத்தில் ஒரு சிறிய பகுதியினர் நடத்தி வரும் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவாக, செய்தி – பிரச்சாரம் மேற்கொண்டுள்ளன. ஆனால் இதே ஊடகங்கள், இத்தகைய எதிர்ப்பை விட பன்மடங்கு வலுவாக, இடஒதுக்கீட்டுக்கு ஆதரவாக நாடு முழுவதும் மாணவர்கள் நடத்தி வரும் இயக்கங்களைப் பற்றி மிகக் குறைந்த அளவிலேயே செய்திகளை வெளியிடுகின்றன. இருட்டடிப்பு செய்கின்றனர் என்றே கூறலாம். பிற்படுத்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை மிகப் பிற்போக்குத்தனமான முறையில் எதிர்த்து வருவது ஒரு மேல் தட்டில் உள்ள, சிறிய சமூகப் பகுதிதான். இருந்தபோதிலும், இந்த எதிர்ப்புகள் இரண்டு விஷயங்களை முன் கொண்டு வருகின்றன. ஒன்று, ஒரு மிக அவசியமான ஜனநாயகத் தன்மை கொண்ட நடவடிக்கையைக் கூட பிற்போக்குத் தனமாக எதிர்க்கும் மேல் தட்டு சமூகப் பகுதியின் நிலை பாடு அம்பலமாகியுள்ளது. இரண்டு, அனைத்து வணிக, சமூகப், பொருளாதார அநீதிக்கும், ஒடுக்கு முறைக்கும் எதிராக, அனைத்து உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமை யைக் காட்டும் வகையில், இப்பிரச்சனையின் பல்வேறு அம்சங்களைத் தெளிவுபடுத்துவது நமது இயக்கத்தின் அவசர, அவசியம்.

துவக்கத்திலேயே, நாம் ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாகக் கூற வேண்டும். பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கு உயர் கல்வி நிறுவன மாணவர் சேர்க்கையில் 27 சதம் ஒதுக்கீடு செய்வது முற்றிலும் நியாயமானது. சொல்லப்போனால், எப்பொழுதோ செய்யப் பட்டிருக்க வேண்டிய ஒன்று. இடஒதுக்கீடு பற்றிய தனது அண்மை முடிவை அறிவிக்கும் பொழுது மத்திய அரசு  93 வது அரசியல் சாசன திருத்தம் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளது. 93 வது திருத்தம் என்ன செய்கிறது? அரசியல் சாசன குறிக்கோளான சமூக நீதியை அடைவதற்கு, அனைத்து வகை கல்வி நிறுவனங்களின் மாணவர் சேர்க்கை வழி முறைகளில் தேவையான சிறப்பு நெறிமுறைகளைக் கடைபிடிக்கும் படி ஆணையிட அரசுக்கு உரிமை உண்டு என்று கூறுகிறது.

அனைத்து வகை கல்வி நிறுவனங்கள் என்பது இங்கே அரசு நிறுவனங்கள், அரசு உதவி பெறும் நிறுவனங்கள் மற்றும் அரசு உதவி பெறாத நிறுவனங்கள் ஆகிய மூன்று வகைகளையும் உள்ளடக்கியதாகும். அரசியல் சாசனத்தின் 30 (1) பிரிவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள  சிறுபான்மை கல்வி நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே விதி விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. கல்வியை வணிக மயமாக்கி கொள்ளை லாபம் அடித்து வரும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களுக்கு பச்சைக்கொடி காட்டி பரிபூரண சுதந்திரம் வழங்கிய ஒரு உச்ச நிதி மன்ற முடிவின் எதிரொலியாக கொண்டு வந்து நிறைவேற்றப்பட்ட 93 வது திருத்தம் வரவேற்கத்தக்கதே.

அதே சமயம், மத்திய அரசின் கீழ் உள்ள உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர் சேர்க்கையில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கு 27 சதம் இட ஒதுக்கீடு அளிப்பதற்கு 93 வது அரசியல் சாசன திருத்தம் அவசியம் அல்ல. 1990 ல் வி.பி. சிங் தலைமையிலான தேசீய முன்னணி அரசு மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரைகளில் ஒர பகுதியை அமல் செய்யும் வகையில் மத்திய அரசு மற்றும் அதன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பொதுத்துறை நிறுவன பணியிடங்களில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கு 27 சதம் இட ஒதுக்கீடு செய்தது. இட ஒதுக்கீடு பற்றிய மண்டல் கமிஷன் கொள்கை நிலைபாட்டை உச்ச நீதிமன்றம் தனது 1992 தீர்ப்பில் (இந்திரா சாஹனி எதிர் இந்திய அரசாங்கம்) அங்கீகரித்தது. ஆனால், 1990க்குப் பின்பு மத்தியில் ஆட்சி செய்த அரசுகள், தாராளமயக் கொள்கைகளின் பிடியில் செயல்பட்டனவே தவிர, பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு உயர் கல்வி நிறுவனங்களில் இடஒதுக்கீடு அளிப்பதற்கான ஒரு சாதாரண அரசு ஆணையைக் கூட பிறப்பிக்கவில்லை.

நமது நாட்டில் பல நூறு ஆண்டுகளாக கணிசமான பகுதி மக்களுக்கு, பிறப்பின் அடிப்படையில் கல்வி மறுக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இவ்வாறு, வரலாற்று அடிப்படையில் உருவாகியுள்ள ஆகப் பெரிய ஏற்றத் தாழ்வுகளை நீக்க அனைத்து முயற்சிகளும் மேற் கொள்ளப்பட வேண்டும். அவ்வாறு செய்யாத வரை, ஜனநாயகம் என்பது கணிசமான பகுதி மக்களுக்கு பொருள் அற்றதாகவே இருக்கும். கல்வியில் இட ஒதுக்கீடு தரத்தை பாதிக்கும் என்ற வாதத்தை பொருத்தவரையில், பல பத்தாண்டு களாக இடஒதுக்கீடு அமலாகி வந்துள்ள தமிழகம் போன்ற மாநிலங்களின் அனுபவம் இந்த வாதம் பொய்யானது என்பதைத் தெளிவாக்குகின்றன. தர்க்க ரீதியாக அணுகினாலே, இடஒதுக்கீடு ஒரு மாணவரைச்சேர்க்க மட்டும் தான் உதவுகிறது. குறிப்பிட்ட படிப்பிற்கு சேர்க்கப்படும் அனைத்து மாணவர்களும் ஒரே அளவு கோலை வைத்துத்தானே படிப்பு இறுதியில் மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறார்கள்! எந்த ஒரு உயர் கல்விப் பட்டமும் சாதி அடிப்படையில் வழங்கப்படுவதில்லை. தென் மாநிலங்களில் பல பத்தாண்டுகள் உயர்கல்வி ஆசிரியப் பணியைச் செய்தவர்களைக் கேட்டாலே ஒரு செய்தியை உறுதிபடச் சொல்வார்கள். அது என்ன? மிகவும் பின்தங்கிய சூழலிலிருந்து, இடஒதுக்கீடு அடிப்படையில் படிப்பிற்குள் நுழையும் மாணவர்கள் சேர்வுகளில் பிற மாணவர் களுடன் ஒப்பிடுகையில் ஒன்றும் குறைந்து போவதில்லை. இடஒதுக்கீடும் தகுதியும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டது என்ற வாதம் முற்றிலும் பொய்யும் புனை சுருட்டும் ஆகும்.

ஒரு உயர் கல்வி நிலையத்தில் சாதி அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு என்ற ஏற்பாடு இருக்கும் பொழுது, இடஒதுக்கீடு பெறாத சமூகங்களைச் சார்ந்த மாணவர்கள் ஒரு சமனற்ற நிலையை எதிர் கொள்கின்றனர் என்பது உண்மை. இதன் பொருள், அவர்களை விடக் குறைவான மதிப்பெண்களை நுழைவுத் தேர்வில் பெறுகின்றன, ஆனால் இட ஒதுக்கீட்டுக்கு தகுதியுள்ள மாணவர் களுக்கு கல்வி நிலையத்தில் அல்லது குறிப்பிட்ட படிப்பில் இடம் கிடைக்கும், அதே நேரத்தில் அவர்களுக்கு கிடைக்காமல் போகும். ஆனால் இந்த சமனற்ற நிலையை அநீதி என்று அம்மாணவர்கள் கருதினாலும், இதையும் ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்குப் பல நூற்றாண்டுகளாக கல்வி மறுக்கப்பட்டதில் உள்ள அநீதியையும் சமமாகப் பார்க்க முடியாது. வரலாற்று ரீதியாக நிகழ்ந்து வந்துள்ள சமூக அநீதி முற்றிலும் சமனற்ற சமூகக் களத்தை உருவாக்கியுள்ளது என்பதை மறக்கலாகாது.

உயர் சாதி மாணவர்களைப் பொருத்த வரையில், இது அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் விஷயமில்லை என்பதும், வரலாற்று ரீதியாக தொடர்ந்து வந்துள்ள சாதிப்பாகுபாட்டிற்கு சமகால உயர்சாதி மாணவர்கள் எந்த வகையிலும் பொறுப்பு அல்ல என்பதும் உண்மையே. இருப்பினும், ஒவ்வொரு நியாயங்களை ஒப்பிடும் பொழுது வரலாற்று அநீதியை அகற்றுவது என்ற விரிவான சமூகப்பணி மிக அதிகமான அவசரத்தன்மையும் நியாயமும் கொண்டது என்பதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். மேலும், தேர்வு மதிப்பெண்கள் அடிப்படையில் தகுதி நிர்ணயம் செய்வதிலும், அதை வைத்து நியாய, அநியாய கணக்கு போடுவதிலும் சிக்கல் உள்ளது. தேர்வு மதிப்பெண்களை தகுதியின் குறியீடாகக் கொள்ளும் பொழுது, குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து சந்திக்கும் கல்விச் சூழல், கல்வி வாயப்பு பெறுதல் ஆகிய விஷயங்களில் சாதி அடிப்படையிலும் வர்க்க அடிப்படையிலும் மேல் சாதியினருக்கு உள்ள சாதகமான நிலைகளும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

தனியார் துறை, பொதுத்துறை இரண்டிலுமே பணி சேர்க்கை, கல்விச் சேர்க்கை இரண்டிலும் சமூக ரீதியாகவும், கல்வி ரீதியாகவும் பின் தங்கியுள்ள காரணத்தால் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு இடஒதுக்கீடு அவசியம் என்ற சமூக நீதிக் கோட்பாட்டை ஜனநாயக இயக்கம் முழுமையாக அங்கீகரிக்கிறது. அதே சமயம், பொதுவாக இடஒதுக்கீடு என்ற பிரச்சனையிலும், குறிப்பாக கல்வி நிறுவனங் களில் இடஒதுக்கீடு என்ற பிரச்சனையிலும், ஒரு முழுமையான, வர்க்க அடிப்படையிலான நிலைபாட்டை எடுக்க வேண்டிய தேவையும் கடமையும் ஜனநாயக இயக்கத்தின் முன்பு உள்ளது. குறிப்பாக, சாதி அமைப்பில் பளிச் சென்று வெளிப்படும் சமூக அந்தஸ்து ஏற்றத் தாழ்வுகள் மட்டுமின்றி உற்பத்திக் கருவிகளின் உடமை, வசிக்கும் பகுதி (கிராமமா? / நகரமா?) பாலினம் (ஆண் / பெண்) ஆகிய அம்சங்களிலும் நமது சமூகம் பொருளாதார ஆழமான கட்டமைப்பு ரீதியான ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் கொண்டுள்ளது என்பதையும் நாம் வலியுறுத்த வேண்டியுள்ளது.

மேலும், நாடு விடுதலை பெற்ற பிறகு நமது நாட்டு ஆளும் வர்க்கங்கள் பின்பற்றி வந்துள்ள வளர்ச்சிப்பாதை மேற்கூறிய கட்டமைப்பு ரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகளை தீவிரப்படுத்தியுள்ளது. அதுமட்டுமல்ல, அந்த வளர்ச்சிப் பாதையின் நெருக்கடி புதிய தாராளவாத பொருளாதாரக் கொள்கையின் ஆளுமைக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இதன் விளைவு, இன்று சமூக, பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளில் அரசு நடவடிக்கை எடுப்பது என்பதை வலுவான பொருளாதார ஆதிக்க சக்திகள் கடுமையக எதிர்க்கின்றன. இத்தகைய கட்டமைப்பு ரீதியான பிரச்சனைகளையும் முதலாளித் துவ வளர்ச்சிப் பாதை மற்றும் புதிய தாராளவாதம் ஆகியவற்றின் அடிப்படை அரசியல் – பொருளாதாரத் தன்மையையும் புரிந்து கொள்ளாமல், எதிர் கொள்ளாமல், இடஒதுக்கீடு பிரச்சனை பற்றியும் அதன் ஜனநாயகத் தீர்வு பற்றியும் ஒரு சரியான புரிதலை ஜனநாயக இயக்கம் பெற இயலாது.

இடஒதுக்கீடு அவசியமே

அண்மைக் காலமாக நடந்து வரும் இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்பு இயக்கத்தின் இலக்கு உயர்கல்வி மாணவர் சேர்க்கையில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடு மட்டும் அல்ல. பொதுவாக இடஒதுக்கீடு என்ற கொள்கைக்கே எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒன்றும் வியப்புக்குரிய விஷயமும் அல்ல. கிட்டத்தட்ட 16 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, வி.பி.சிங் அரசு மண்டல் கமிஷன் அறிக்கையின் ஒரு பகுதியை மத்திய அரசு மற்றும் அதன் பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் பிற்படுத்தப் பட்டோருக்கு 27 சதம் பணியிட ஒதுக்கீடு என்ற பரிந்துரையை அமல் செய்த பொழுது எழுந்த எதிர்ப்பின் பின்னணியில், தோழர் பிரகாஷ்காரட் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டார்.

பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு என்பதற்கு பகிரங்கமான எதிர்ப்பு என்பதோடு பழங்குடி மக்களுக்கும், தாழ்த்தப்பட்டோருக்கும் இடஒதுக்கீடு என்பதும் மறைமுகமாக எதிர்க்கப்படுகிறது. இந்த இடத்தில், 1981ல் குஜராத்தில் நிகழ்ந்த இடஒதுக்கீட்டுககு எதிரான போராட்டத்தையும், டிசம்பர் 1989ல் பழங்குடி மக்களுக்கும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இடஒதுக்கீடு மேலும் 10 ஆண்டு காலம் நீட்டிக்கப் பாராளுமன்றம் நடவடிக்கை எடுத்த பொழுது உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் நிகழ்ந்த கிளர்ச்சியையும் நினைவு கூர்ந்தாலே இது புரியும். பீப்பிள்ஸ் டெமாக்ரஸி, செப்டம்பர் 19, 1990.

எனவே, இடஒதுக்கீடு அவசியம் என்பதை மீண்டும் விளக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. பழங்குடி மக்களின் சமூக பொருளா தார வளர்ச்சிக் குறியீடுகள் மிகவும் தாழ்வாக இருப்பதாலும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு உட்படுத்தப் படுவதுடன் அநேகமாக நிலமற்றவராக இருப்பதாலும், எள்ளள வாவது சமூக உணர்வு உள்ளவர்கள் எவருமே இவ்விரு பிரிவினருக்கு இடஒதுக்கீடு தேவை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஆனால், படித்தவர்கள், அறிவுஜீவிகள் பகுதியில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கு இடஒதுக்கீடு என்பதை ஏற்றுக் கொள்வதில் தயக்கம் உள்ளது. உண்மையில், தேசிய மாதிரி ஆய்வுக்கழகம், (NSSO) உள்ளிட்ட தேசியப் புள்ளி விபர அமைப்புகள் தரும் புள்ளி விவரங்களை அறிவியல் நோக்கில் பரிசீலித்தால், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் அகில இந்திய அளவிலும், பல மாநிலங்களிலும், சமூக ரீதியாகவும், கல்வி ரீதியாகவும் மிகவும் பின்தங்கி உள்ளனர் என்பதும், இது கிராமப்புற பிற்படுத்தப்பட்டோர் விஷயத்தில் இன்னும் பளிச்சென்று தெரிகிறது என்பதும் புரியும். எடுத்துக் காட்டாக, 1998 – 2000 காலத்திற்கான புள்ளி விபரம் ஒன்றைப் பார்க்கலாம்.

பழங்குடியினர் மத்தியில் உழைப்புப் படையில் 100க்கு 75 பேரும், தாழ்த்தப்பட்டோர் மத்தியில் 68 சதமும், பிற்படுத்தப்பட்டோர் மத்தியில் 61 சதமும், உடல் உழைப்பு செலுத்துபவர்கள் என்றும் பிறபிரிவினரில் 47 சதம் தான் உடல் உழைப்பு மூலம் வருமானம் ஆட்டுவோர் என்றும் தேசிய குடும்ப நல ஆய்வு – 2 (National Family Health Survey – 2) தெரிவிக்கிறது. தேசிய மாதிரி ஆய்வு, 1999 – 2000 என்ன தெரிவிக்கிறது என்றால், 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட எழுத்தறிவு பெற்ற பெண் ஒருவர் கூட இல்லாத குடும்பங்கள் என்று பார்த்தால், கிராமப் புறங்களில் எஸ்.டி, எஸ்.சி குடும்பங்களில் 100க்கு 70க்கும் மேற்பட்டவை இத்தகைய குடும்பங்களாகும். பிற்படுத்தப்பட்டோர் குடும்பங்களில் 63 சதம் இவ்வாறு உள்ளன. மற்றவர்களில் 45 சதம் தான் இந்த நிலையில் உள்ளன.

இத்தகைய இடைவெளிகள் நகர்ப்புறங்களிலும் காணப்படுகின்றன. 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட படித்த பெண் ஒருவர்கூட இல்லாத குடும்பங்கள் என்று பார்த்தால், நகர்ப்புறத்தில் எஸ்.சி, ஓ.பி.சி மற்றும் பிறர் குடும்பங்களில் முறையே 54 சதம், 38 சதம் மற்றும் 25 சதம் இடம் பெறுகின்றன. சில மாநிலங்களில் கிராமப்புற பிற்படுத்தப்பட்டோர் நிலைக்கும் கிராமப்புற பிற்படுத்தப்பட்டோர் நிலைக்கும் எஸ்.சி.க்கள் நிலைக்கும் உள்ள வேறுபாடு மிகக் குறைவாக உள்ளது. இவர்களுக்கும் பிறருக்கும் இடைவெளி மிக அதிகமாக உள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட படித்த பெண் ஒருவர் கூட இல்லாத கிராமப்புற ஓ.பி.சி குடும்பங்கள் ராஜஸ்தான், பீகார், உ.பி, ஆகிய மாநிலங்களில் முறையே 82 சதம், 78 சதம் மற்றும் 75 சதம். எஸ்.சி. அல்லாத, எஸ்.டி. அல்லாத, ஓ.பி.சி. அல்லாத பகுதியினருக்கு இதே விகிதங்கள் முறையே 67 சதம், 58 சதம் மற்றும் 54 சதம் ஆகும்.

இதேபோல், 20 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களை எடுத்துக் கொண்டால் (ஆண் – பெண் இருபாலரும்) கிராமப்பகுதியில் எஸ்.டி, எஸ்.சி, ஓ.பி.சி மற்றும் பிறர் மத்தியில் முறையே 4.9 சதம், 5.3 சதம், 7 சதம் மற்றும் 13.2 சதம். பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பாஸ் அல்லது அதற்கு மேல் படித்தவர்கள். நகரப்பகுதியிலும், 20 வயதுக்கு மேற்பட்ட எஸ்.சி, எஸ்.டி, ஓ.பி.சி அல்லாத சமூகத்தினர் மத்தியில் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளுக்கு குறையாமல் படித்தவர்கள் விகிதம் 36.7 சதம். ஆனால்,  20 வயதுக்கு மேற்பட்ட நகர்புற ஓ.பி.சி க்களில் 18.3 சதம் தான் பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளாவது படித்தவர்கள். நகர்ப்புற எஸ்.சி க்கள் மத்தியில் இந்த விகிதம் 13.2 சதம் தான்.

இடஒதுக்கீடு பல பத்தாண்டு கால அமலில் உள்ள கர்நாடகா, ஆந்திரா, தமிழகம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் கூட, குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில், ஓ.பி.சி க்களுக்கும், பிறருக்கும் கல்வித் தளத்தில் கணிசமான இடைவெளி உள்ளது.

பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு

மேற்கூறிய விவரங்கள், எஸ்.சி, எஸ்.டி வகுப்பினர்களைப் போலவே, பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கும் இடஒதுக்கீடு அவசியம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. கிராமப்புறங்களில் பெரும்பாலான ஓ.பி.சி குடும்பங்கள் கூலி உழைப்பின் மூலமாகத் தான் தங்கள் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை ஈட்டுகின்றனர். நகர்ப்புறங்களிலும், கிராமப்புறங்களிலும் இத்தகைய உழைப்பு அத்தக்கூலித் தன்மையிலானது. குறைந்த கூலியும், பாதகாப்பு அற்ற பணி நிலைமையும் கொண்டது. அகில இந்திய அளவில் கிராமப்புற ஓ.பி.சி குடும்பங்களில் 57 சதத்திற்கு ஒரு ஏக்கருக்கும் குறைவாகவே நிலம் உள்ளது. 37 சதம் ஓ.பி.சி ஊரகக் குடும்பங்கள் கூலி உழைப்புக் குடும்பங்களாகும். பெரும்பாலான ஓ.பி.சி சாதியினரும், இச்சாதிகளில் பெரும்பாலான குடும்பங்களும் சிறு, குறு விவசாயிகளாகவும், கைவினைஞர்களாகவும், குறைந்த உற்பத்தித் திறன் கொண்ட, பின் தங்கிய தொழில் நுட்பம் கொண்ட தொழில்களில் உள்ளனர். இங்கே ஓ.பி.சி சாதிகளில் பெருவாரியான சாதியினர், நால்வருண வர்ணாசிரம கட்டமைப்பில் அந்தணர், சத்திரியர், வைசியர் ஆகிய பிரிவுகள் அல்லாமல், சூத்திரர் என்ற நான்காம் வருணப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது நினைவு கூறத் தக்கது. வரலாற்று ரீதியாக, நெடு நீண்ட காலமாக சூத்திரர்கள், மேல் ஜாதி அந்தணர், சத்திரிய, வைசியர் சாதியினரின் ஒடுக்கு முறைக்கும் சாதியப்பாகுபாட்டுக்கும் இரையானவர்கள். எஸ்.சி, எஸ்.டி பிரிவினருக்கு அடுத்தபடியாக கடும் சாதி ஒடுக்குமுறையைச் சந்தித்தவர்கள். தோழர் பிரகாஷ் காரட் ஓ.பி.சி க்கள் பற்றிப் பின் வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மாநிலங்களின் (பட்டியல்களில்) ஓ.பி.சி என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளவர்களில் பெரும்பகுதியினர் கிராமப்புற ஏழைகள் என்பது தெளிவு. அவர்கள் பங்கு சாகுபடி விவசாயிகள், சிறு குத்தகையாளர்கள் அல்லது மிகக் குறைவான நிலம் கொண்ட ஏழை விவசாயிகளாவர். மேலும், இன்றும் பாரம்பரிய சாதிப்படிநிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட வண்ணார், நாவிதர்,  ஆநிறை காப்போர், கைவினைஞர் போன்ற தொழில் பிரிவுகளையே கிராமப்புற ஓ.பி.சி க்கள் சார்ந்துள்ளனர். அவர்களது தாழ்ந்த சாதி அந்தஸ்து புதிய தொழில்களுக்குள்ளும் கல்வித் துறைக்குள்ளும் அவர்கள் நுழைவதற்குத் தடையாக உள்ளன.

(பீப்ள்ஸ் டெமாக்ரஸி, செப்டம்பர் 19, 1990)

இவ்வாறாக, சமூக ரீதியாகவும், கல்வியடிப்படையிலும், பொருளாதார ரீதியாகவும் பிற எஸ்.சி., எஸ்.டி அல்லாத சாதியினருக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி கணிசமாக (அதுவும், குறிப்பாக கிராமப்புறத்தில்) உள்ளதால், பிற்பட்டோருக்கு இட ஒதுக்கீடு என்பதன் நியாயம் தெளிவாகவே உள்ளது. அதே சமயம், ஓ.பி.சி க்கள் மத்தியில் சமூக, கல்வி – பொருளாதார நிலைகளில் கணிசமான ஏற்றத் தாழ்வுகள் உள்ளன என்பதையும் நாம் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

ஓ.பி.சி களுக்கு மத்தியிலான ஏற்றத் தாழ்வுகள் இரண்டு வகையானவை. ஒன்று, சில ஓ.பி.சி சாதிகள் பிற ஓ.பி.சி சாதிகளை விட கணிசமான முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளதோடு, சமூக – கல்வி நிலைகளில் எஸ்.சி, எஸ்.டி மற்றும் ஓ.பி.சி அல்லாத பிரிவினருக்குக் கிட்டத்தட்ட சமமாக உள்ளன. இதற்கு, நாட்டின் சில மாநிலங்களில் பல பத்தாண்டுகளாக ஓ.பி.சி களுக்கு இட ஒதுக்கீடு அமலில் இருப்பது ஒரு காரணம். அனால், இதைவிட முக்கிய காரணம் ஒன்று உள்ளது. அது என்ன? இந்திய நாட்டின் கிராமப்புறத்திலும், நகர்ப்புறத்திலும் நிகழ்ந்துள்ள முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, பல்வேறு சமூகத்தினரிடையேயும் வர்க்க ஏற்றத் தாழ்வுகளை வலுப்படுத்தி யுள்ளது. உதாரணமாக, முதலாளித்துவ நிலச் சீர்திருத்த நடவடிக்கை களின் விளைவாக நாட்டின் சில பகுதிகளில் பாரம்பரிய பெரும் நில உடமை சாதிகளிமிருந்து ஓரளவிற்கு சில ஓ.பி.சி சாதிகளுக்கு நிலம் கையில் வந்துள்ளது. அரசின் பல்வேறு மான்யங்களையும், ஊரக முதலீடுகளையும் இச்சாதிகளில் பலரும் பயன்படுத்தியும், முதலாளித்துவ  வளர்ச்சிப் போக்கிலும், சில ஓ.பி.சி சாதிகள் தங்களை சமூக, கல்வி மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறிக் கொண்டு எஸ்.சி, எஸ்.டி., ஓ.பி.சி அல்லாதாருடன் கிட்டத்தட்ட சமநிலை அடைய முடிந்துள்ளது. இச்சாதிகள் எவை என்பது மாநிலத்துக்கு மாநிலமும், ஒரே மாநிலத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளிலும் வேறுபடும். என்றாலும், உடனடியாக இச்சாதிகள் எவை என்ற பட்டியல் கைவசம் இல்லாவிட்டாலும், கள ஆய்வுகள் மூலம் இதை அறிய இயலும். இரண்டாவதாக, ஒவ்வொரு ஓ.பி.சி சாதிக்குள்ளேயும் சமூக – கல்வி அடிப்படைகளில் கணிசமான ஏற்றத்தாழ்வுகள் உருவாகியுள்ளன. இதுவும் நிகழ்ந்துள்ள சமனற்ற முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் ஒரு விளைவாகும்.

1992 ம் ஆண்டு 9 நீதிபதிகள் கொண்ட உச்ச நிதி மன்ற அரசியல் சாசசன பெஞ்ச் இந்திரா சாஹ்னி வழக்கில் வழங்கிய மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரைகள் அமலாக்கம் தொடர்பான தீர்ப்பில் இத்தகைய அம்சங்கள் பிரதிபலிக்கப்பட்டுள்ளன. அத்தீர்ப்பு சமூக மற்றும் கல்வி அடிப்படையிலான பின்னடைவின் காரணமாக சமூக ரீதியாகவும், கல்வி ரீதியாகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு (ளுடிஉயைடடல யனே நுனரஉயவடியேடல க்ஷயஉமறடிசன ஊடயளளநள – ளுநுக்ஷஊள) இடஒதுக்கீடு அளிக்க வேண்டும் என்ற மண்டல் குழு பரிந்துரையை ஏற்றுக்கொண்டது, அங்கீகரித்தது. அதே சமயம், சமூக ரீதியாக முன்னணியில் உள்ள இதே (ளுநுக்ஷஊ) வகுப்பினருக்கு இடஒதுக்கீடு அளிக்கப்படக் கூடாது என்றும் அத்தீர்ப்பு கூறியது. கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில், சமூக ரீதியாக முன்னணியில் உள்ள பகுதியினரை அடையாளம் காண்பதற்கான வரையறைகளை இறுதி செய்த நிபுணர் குழு அறிக்கை சரியாகவே கூறியுள்ளது போல், இட ஒதுக்கீட்டிற்கான காரணம் சமூக மற்றும் கல்வி நிலையில் பின்னடைவு என்பதால் கிரீமிலேயர் என்று கருதப்பட்டு இடஒதுக்கீட்டிலிருந்து விலக்கப்படுவதற்கும், சமூக – கல்விப் பின்னடைவுகள் தான் பிரதான காரணமாக இருக்க முடியும். அதே சமயம், கணிசமான பொருளாதார முன்னேற்றம் என்பது, சமூக – கல்வி நிலைகளிலும் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இதையும் மேற் கூறிய நிபுணர் குழு அங்கீகரித்துள்ளது.

இத்தகைய புரிதலுக்கும், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஓ.பி.சி இடஒதுக்கீடு பிரச்சனையில் எடுத்துள்ள நிலைபாட்டுக்கும் ஒற்றுமை உள்ளது. எஸ்.சி., எஸ்.டி க்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு விஷயத்தில், சமூக – கல்வி – பொருளாதார முன்னேற்ற அடிப்படையில் இப்பிரிவினருக்கு இடஒதுக்கீட்டை மறுப்பது சரியல்ல என்று சிபிஐ(எம்) கருதுகிறது. ஏனெனில், எஸ்.சி., எஸ்.டி., பிரிவினர் மத்தியில் பெருமளவிற்கு வர்க்க வேறுபாடு இல்லை என்பதும் அவர்களுக்கெதிரான சமூகக் கொடுமைகள் அப்பகுதியினர் அனைவரையும் பாதிக்கின்றன என்பதும் தான் யதார்த்தம். ஆனால், ஓ.பி.சி பிரிவினரிடையே  கணிசமான வர்க்க வேறுபாடுகள் வளர்ந்துள்ளதால், இடஒதுக்கீடு விஷயத்தில் மிகவும் பின்னடைந்துள்ள பகுதியினருக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று சிபிஐ(எம்) கருதுகிறது. மொத்த மக்கள் தொகையில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் சதவிகிதம் 27 சதத்தை விடக் கூடுதலாகவே உள்ள நிலையில், அந்தப் பகுதிக்குள் இட ஒதுக்கீட்டைப் பிரித்தளப்பதற்கு ஒரு நெறிமுறை அவசியமாகிறது. அத்தகைய நெறிமுறை, வெறும் வருமான அடிப்படையில் அமைய வேண்டியதில்லை. பொருளாதார அடிப்படையில் மட்டும் அமைய வேண்டியதில்லை. மாறாக பெற்றோர்களின் கல்வித் தகுதி, அவர்களது பணி நிலை அந்தஸ்து, குடும்பத்தின் நில உடைமை உள்ளிட்ட சொத்து மதிப்பு போன்றவற்றை உள்ளடக்கியதாக இருக்கலாம். நிபுணர் குழுவும் இது போன்ற நிலைதான் எடுத் துள்ளது. மிகச் சரியாகவே, அக்குழு ஜாக்கிரதையுடன் இப் பிரச்சினையை அணுகியுள்ளது. அதாவது, இடஒதுக்கீட்டுக்குத் தகுதியுள்ள எவரையும் விலக்கி விடும் வாய்ப்பை பெரிதும் குறைக்கும் வகையில் அதன் அணுகு முறை உள்ளது. ஓ.பி.சி இடஒதுக்கீட்டிலிருந்து எல்லா வகையிலும் வசதி பெற்ற (சமூக, கல்வி மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக முன்னணியில் உள்ள) சிலரை நீக்குவது என்பது மிகவும் பிற்பட்ட, மிகவும் ஏழையான, நிலமற்ற குடும்பத்தினருக்கு, முன்னணி, பணக்கார பெரும் நில உடமைக் குடும்பத்தினரைக் காட்டிலும் அதிக முன்னுரிமை வழங்குவது என்பதாகும் என்று சிபிஐ(எம்) சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

மேலும், இவ்வாறு கிரீமிலேயர் குடும்பங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு மறுத்து, பிற ஓ.பி.சி குடும்பங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு தரப்பட்ட பின்பு, ஓ.பி.சி கோட்டா முழுமையாகப் பூர்த்தியாக வில்லை என்றால், இந்த மிச்ச இடங்கள் கிரீமிலேயர் ஓ.பி.சி க்களுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதும், ஓ.பி.சி இட ஒதுக்கீடு கோட்டாவிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்படக் கூடாது என்பதும் சிபிஐ(எம்) நிலைபாடு.

இந்தத் தெளிவான ஓ.பி.சி ஆதரவு சிபிஐ(எம்) நிலைபாட்டை வேண்டுமென்றே திரித்துக் கூறும் சில விஷமிகள் கிரீமிலேயர் பற்றிய சிபிஐ(எம்) நிலைபாடு மேல்சாதியினர் நலன் காக்கிறது என்று பொய்ப்பிரச்சாரம் செய்வது தவறு மட்டுமல்ல, திட்டமிட்ட அயோக்யத்தனம்  என்றும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இடஒதுக்கீடு நிரந்தரத் தீர்வாகுமா?

வேலை வாய்ப்பானாலும் சரி, கல்வியானாலும் சரி பொருளாதார உயர்வுக்கான கல்வி பெறுவதற்காக மற்றும் சமூக மேம்பாட்டுக்கான வாயப்பினை இழந்தவர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு என்பது இழப்பினை எதிர்கொள்ளும் உடனடி நடவடிக்கையாகவோ அல்லது அதைத் தணிக்கும் மருந்தாகவோத்தான் இருக்க முடியும். அதன் வேர்கள் சமூகப் பொருளாதார கட்டமைப்பில் ஆழமாகப் புதைந்து கிடக்கின்றன. மண்டல் கமிஷன் குறிப்பிடுகிறது, சமூக கட்டமைப்பின் மாற்றங்கள் கொண்டு வந்து உற்பத்தி உறவுகளில் அடிப்படை மாற்றம் வேண்டும்; நாடு முழுமைக்கும் நிலச் சீர்திருத்தங்கள் தீவிரமாகச் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். இதைச் செய்தாலன்றி, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் உண்மையான விடுதலையினை பெற இயலாது.

1980 ல் மண்டல் கமிஷன் அதன் அறிக்கையினை சமர்ப்பித்த நாளிலிருந்து இந்தியப் பொருளாதாரம் நெருக்கடி மிக்க முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதையில் தொடர்ந்து போய்க்கொண்டிருக்கிறது. விவசாயம் மற்றும் தொழில் துறையிலும் உற்பத்திக்கான அடிப்படை சொத்துக்கள் ஏற்ற வகையில் பங்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதன் விளைவாக எழும் துன்ப துயரங்களோடு, தொழிலாளி வர்க்கம் 1991க்குப் பிறகு புதிய தாரளமய, பொருளாதாரக் கொள்கையின் கடுமையான தாக்கு தலையும் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. வேலையில் 27 சதம் பிற்பட்ட பிரிவினருக்கான இடஒதுக்கீடு கொடுக்கப்பட வேண்டும் என மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரைகளை ஏற்றுக் கொண்டு மத்திய அரசு செயல்படத் துவங்கிய போதே, நம் நாட்டின் பொருளாதாரம் பெரிய அளவில் தனியார் மயம் மற்றும் வேலை வாய்ப்பற்ற வளர்ச்சி யினையும் நோக்கி வேகமாக நடைபோடத் துவங்கியது. வேலை நியமனத் தடை என்பது செயல்படத்துவங்கியவுடன், பிற்படுத்தப் பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடு என்பது குறைந்த அளவிலே தான் நடைமுறைப்படுத்த முடிந்தது. நிலைமை அதோடு நிற்காமல் மோசமடையத் துவங்கியது. வளர்ச்சி மற்றும் சமூகத் துறைகளுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டினை மத்திய அரசு குறைத்தது.

உலக வங்கி மற்றும் சர்வதேச நிதி நிறுவனம் வழிகாட்டுதல் (நிர்ப்பந்தங்கள்) படி நிதிப்பற்றாக்குறையினை ஒரு பொருத்தமான அளவில் நிறுத்தி வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக கல்வி, குறிப்பாக உயர்கல்வியினை கடுமையான பாதிப்புக் குள்ளாக்கியது. மிகமிகக் குறைந்த அளவில் உயர் கல்விக்காக நிதி ஒதுக்கீடு செய்யும் பொழுது, உயர்மட்ட (உயர்ந்தோருக்குரிய) நிறுவனங்களான, ஐ.ஐ.டி மற்றும் ஐ.ஐ.எம் போன்ற நிறுவனங்கள் மற்றவைகளைக் காட்டிலும் அதிகமாக தங்கள் பங்கினைப்பெற முடிந்தது; அவைகளும் கூட மிகப் பெரிய அளவில் அரசின் செலவீனங்கள் உயர்வதைக் காண முடியவில்லை. அரசு நிதி உதவியுடன் செயல்படும் உயர் கல்விக்கான துணை அமைப்புகள் கடுமையான பாதிப்புக்குள்ளாயின. கல்வி கொடுப்பது அரசின் வேலையல்ல என்று புதிய தாராளமயக் கொள்கை சொல்லுகிறது; குறிப்பாக, உயர் கல்வி சந்தையில் விளையாடும் சக்திகளுககு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என சொல்லுகிறது. அனைவருக்கும் அடிப்படைக்கல்வி அளிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோட்பாடு இரண்டு வகையில் செயல்படுத்தப்படுகிறது; சர்வ சிக்ஷா அபியான் (எல்லோருக்கும் எழுத்தறிவித்தல்) திட்டத்தின் கீழ் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற ஏழைகள் கல்வி பெறும் முறையும், சமூகத்தின் மேல் தட்டு மக்கள் மிக உயர்ந்த கல்வி நிறுவனங்களில் கல்வி பெறும் வாய்ப்பும் ஆக இரண்டு வகையில் செயல்படுகிறது.

உயர் கல்வியில் சுயநிதி நிறுவனங்கள் (உண்மையில் மாணவ/மாணவியரின், பெற்றோர்களின் நிதி கொண்டு நடத்தப்படும் நிறுவனங்கள் என்று தான் அழைக்கப்பட வேண்டும்) எந்தத் தடையுமில்லாமல் செழித்து வளர்கின்றன. அந்த நிறுவனங்கள் வற்புறுத்திக்கோரும் கட்டணத்தை வேறு வழியின்றி மாணவர் களும், அவர்களின் பெற்றோர்களும் செலுத்த வேண்டிய நிலை உள்ளது. இன்றைய தேர்வுகளின் மூலமாகவோ அல்லது நுழைவுத் தேர்வின் மூலமாகவோ அளவிடும் தகுதி என்பதெல்லாம் அந்த நிறுவனங்களுக்கு தேவையில்லாத ஒன்று; எவ்வளவு பணம் பெற்றோர் கொடுக்க இயலும் என்பது தான் கேள்வி. தகுதி பற்றி வாய் கிழிய பேசும் பெரிய மனிதர்கள் இந்த விஷயத்தில் வாய்மூடி மௌனியாகிவிடுகின்றனர். இதற்கிடையில் தாராள மயத்தின் விளைவாக உயர் கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் நவீன சேவைப் பிரிவுகள் திறந்து விட்ட சூழ்நிலையும், தகவல் தொழில் நுட்பத் துறையின் விரைவான வளர்ச்சியும் பொறியாளர்களுக்கும், மருத்துவர்களுக்கும் பணம் கொழிக்கும் வழிகள் நிறையவே திறந்து விடப்பட்டிருக்கின்றன.

தொழிற் கல்வி பட்டப்படிப்புக்கான நுழைவு என்பது போட்டிக்கான களமாக மாறியிருக்கிறது. அந்தப் போட்டிக்கான அடிப்படை அம்சங்கள் கல்வித் தகுதியினைச் சார்ந்ததல்ல. மாறாக, கல்விகளின் வணிக நோக்கங்களைச் சார்ந்தது. அரசு நிதி உதவியுடன் செயல்படும் தொழிற்கல்வி நிறுவனங்களில் இடங்கள் ஒரு வரையறுப்புக் குட்பட்டவை என்பது ஒரு புறம்; மற்றொரு புறத்தில் வணிக நோக்கில் நடத்தப் பெறும் கல்வி நிறுவனங்களின் லாபச் செழிப்பு – இந்த நிலை தான் வசதிபடைத்தோர் கல்வி பெறும் நிறுவனங்களான ஐ.ஐ.டி, ஐ.ஐ.எம் போன்றவைகளில் பிற்பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடுக்கு எதிரான வெறித்தனமான போராட்டங்களுக்கு சாரமானதொரு அடிப்படையினைக் கொடுக்கிறது.

காலங்காலமாய் தொடர்ந்து வரும் சாதிப்பாகுபாடு இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான வாதங்கள் தொடுக்க துணை போகிறது. குறிப்பாக, தகுதி என்ற கோட்பாட்டிற்கும், இடஒதுக்கீடு என்பதற்கும் இடையில் அந்த கருத்து முன் வைக்கப்படுகிறது. இடஒதுக்கீடு முறை தேர்வுகளின் மூலம் மதிப்பெண் பெற்றவர்களுக்கு எதிராக நிறுத்தப்பட்டு அதனால் தரம் குறைந்து விடும் என்ற கருத்து உண்டு; நவீன உலகமயப் பொருளாதாரத்தில் இடஒதுக்கீடு என்பது போட்டியினை தவிர்க்கும் பத்தாம் பசலித்தனமான நடவடிக்கை என்ற கருத்தும் உண்டு. இரண்டுமே கவனத்தில் கொண்டு மறுதலிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லாதவை. இடஒதுக்கீடு என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட படிப்புக்கான நுழைவினை உத்தரவாதம் செய்கிறது. படிப்பு முடிந்து வெளியே வருகிற போது எல்லோரும் தேர்ச்சி பெறுவதற்கான நுழைவினை உத்தரவாதம் செய்கிறது.

படிப்பு முடிந்து வெளியே வருகிற போது, எல்லோரும் தேர்ச்சி பெறுவதற்கான அடிப்படைகளை நிறைவு செய்திருக்க வேண்டும். இப்படியும் கூட நம்மால் வாதிட முடியும். புதிய தாராளமயம் கல்வியில் வணிக நோக்கங்களை புகுத்தி யிருப்பதால், பணம் படைத்தோர் பட்டங்களை வாங்க முடியும். சமூக வாழ்நிலை மற்றும் கல்வி வாய்ப்பு கிடைக்கப் பெறாதவர்க்கு இடஒதுக்கீடு ஒரு முற்றிலும் நிறைவான வழியினை கொடுத்து விட முடியாது என்று வாதிடுவோரும் உண்டு. இந்த வாதத்தில் கொஞ்சம் உண்மையும் உண்டு.ஆனால், இன்றைய சூழலில் இதுதான் செயலில் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடிய ஒரு முடிவாகும். நமது சமூகத்தில் அத்தகைய இழப்பு என்பது பல்வேறு வடிவங்களில் சாதி அந்தஸ்தோடு இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும் கூட, அதுதான் இன்றைய சூழலுக்கு பொருத்தமானதொன்றாகும்.

மாணவர் சமூகத்திலேயே உயர் கல்வியில் இடஒதுக்கீடுக்கு எதிரானகருத்து உருவாவதற்கு என்ன காரணம்? கல்விக்கான குறிப்பாக, பொறியாளர், மருத்துவர் போன்ற உயர்கல்விக்கான வாய்ப்பு குறைவாக இருப்பதும் தான் காரணம். எவ்வளவு இடங்கள் அதற்கு உள்ளதோ அதைக்காட்டிலும் அதிகமான மாணவர்கள் முறையான கல்வித் தகுதிகளோடு விண்ணப்பிக்கின்றனர். இதை எப்படி எதிர்கொள்வது? தொடக்கக் கல்வியிலிருந்து, உயர்கல்வி வரை அனைத்து நிலைகளிலும் அரசு முதலீட்டை அதிகப் படுத்துவதன் மூலம் தான் இப்பிரச்சனையை நாம் சந்திக்க முடியும். இதற்காகத் தான் சமூக ரீதியாகவும், கல்வி ரீதியாகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கு சமூக நீதி கிடைக்க நடத்தப்படும் போராட்டம் எல்லோருக்கும் தரமான கல்வி வேண்டி நடத்தப்படும் போராட்டத்தோடு இணைக்கப்பட வேண்டும். அடிக்கடி கல்வி பற்றி குறிப்பிடப்படுகிற மூன்று வரையறுப்புகளும் – தரம், எண்ணிக்கை, சமம் எனும் இயற்கை நீதி – ஒரு ஜனநாயக முறையில் மாற்றப்பட்ட ஒரு பொருளாதார கட்டமைப்பிலும், கொள்கை வடிவத்திலும் தான் முழுமை பெற முடியும். அனைத்து பிரிவினரிடம் உள்ள ஏழை குடும்பங்களை சேர்ந்தவர்கள் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் நுழைவதற்கு வழிவகை காண வேண்டும் என்ற கோரிக்கை அர்த்தமுள்ள ஒன்று தான். பெரும் முதலாளிகள் மற்றும் ஊடகங்கள் உரமேற்றும் எதிர்ப்பினைச் சந்தித்து பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினருக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்கு ஆதரவாகவும், அதன் நியாயத்தின் பாலும் நாம் உறுதியாக நிற்க வேண்டும். அதே வேளையில் அதையும் தாண்டிச் சென்று நிலம், சொத்து மற்றும் வாழ்நிலை பற்றிய விஷயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. முழுமையான நிலச் சீர்திருத்தத்தை மறுத்து, தொழிற்கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் சில இடங்க ளுக்கான இட ஒதுக்கீட்டைப் பற்றி மட்டும் கவலைப்படுவது நீண்ட காலத்தில் எந்த பலனையும் கொடுக்கப் போவதில்லை. அதைப்போலவே பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினரி டையே உள்ள நலிந்த பிரிவினருக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் அடிப்படையினையும், திட்டங்களையும் உருவாக்க வேண்டும்;

சமூக ரீதியில் வளர்ச்சி பெற்ற பிரிவினரை இதில் இருந்து விலக்கி வைப்பதன்மூலம் அதைச் செய்ய முடியும். ஏனெனில், அத்தகைய நடவடிக்கை இடஒதுக் கீட்டின் பலன்களை, அந்தப் பிரிவினரின் ஒரு சில குடும்பங்களே ஏகபோக அனுபவிப்பதை தடுக்க முடியும்; அந்தப்பகுதி தான் புதிய தாராளமயக் கொள்கைகளோடு, அதன் தத்துவத்தோடு தங்களை இணைத்துக் கொண்டவர்களாகவும் உள்ளனர். மக்களிடம் காணப்படும் சமூக ரீதியிலான இழப்பின் மீது புதிய தாராள மயக் கொள்கை மற்றும் அதன் தத்துவத்தின் தாக்கம் எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வசதி படைத்தோரின் இரக்கமற்ற தன்மையும் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட பெரும் பான்மையான மக்கள் சந்திக்கும் இந்த சமூக இழப்பிற்கு எதிராக நிற்கும் ஊடகங்களின் செயல்பாடும் அந்த மக்களின் இன்னல்களை புரிந்து கொள்ளாததால் மட்டும் எழுந்தவைகள் அல்ல. புதிய தாராள மயத்தின் சூழலும் அச்சான சமூக டார்வினிச கோட்பாட்டில் வேர் கொண்டிருக்கின்றன. சமூக டார்வினிசத்தை உள் வாங்கிய புதிய தாராளமயக் கொள்கை, அதாவது இயற்கையான சந்தை சக்திகளின் செயல்பாடுகளில் அரசு தேவையற்ற முறையில் நுழைகிறது என்ற அந்தக் கொள்கைதான். இடஒதுக்கீடு எதிர்ப்புக்கு விளை நிலமாக அமைந்திருக்கிறது.

சாதி அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீடு சாதீய சக்திகளை வளர்க்கும் என்பதால், இடஒதுக்கீடு கூடாது என்பது சரியான அணுகுமுறையாகது. ஏனெனில், சாதிப்பாகுபாடும், ஒடுக்குமுறையும் தான் இடஒதுக்கீடு வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு முதலில் வித்திட்டது. வடமாநிலங்களில் இது சாதிய மோதல்களை தீவிரப்படுத்துகிறது என்பதனைக் கவனிக்க வேண்டும். ஆனால், தென் மாநிலங்களில் அனுபவங்கள் வேறு. வட மாநிலங்களில் சமூக முன்னேற்றம் இல்லாதது, கிராமப்புறங்களில், நில உடமையில் மாற்றங்கள் வராதது தான் இந்நிலைக்கு காரணமாகும். அதே நேரம்,  இடஒதுக்கீடு ஒன்று தான் நாம் கவலைப்பட வேண்டிய ஒன்று என்றும், அதை அப்படியே, அதே தளத்தில் வைத்து போராடுவது என்றும் இந்தப் பிரச்சனையை பார்ப்பது தீர்வாகாது. இந்த பிரச்சனையினை பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு மற்றும் சுரண்டல் வர்க்கத்தின் கொள்கைகளைப் பற்றி விமர்சனப் பூர்வமாக அ ணுக மறுத்தால், சுரண்டல் வர்க்கங்களின் நலன்களுக்கு துணை போவதில் தான் முடியும். அது உழைக்கும் மக்களை நிராயுதபாணியாக்கி விடுகிறது; அவர்களை பிளவுபடுத்தி எதிரெதிர் முகாம்களில் நிறுத்துகிறது; மக்கள் கவனத்தை குறுகிய திசை வழியில் திருப்பி விடுகிறது.

ஆகவேதான், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இந்திய அரசியல் பொருளாதார அமைப்பு, அதன் உள்ளார்ந்த தன்மையின் பின்னணியில் உயர்கல்வியில் இடஒதுக்கீட்டை பரிசீலனை செய்து, புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்கிறது; சுரண்டும் வர்க்கத்தின் கொள்கைகளும், அதன் அமைப்பும் உயர் கல்விக்கான வாய்ப்புகளின் மீது என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லுகிறது. சாதி அடிப்படையிலான இட ஒதுக்கீட்டுக்கான நியாயமான போராட்டம் என்பது முடிவானதொன்றல்ல; அது விரிவான தளத்தில் நடத்தப்பட வேண்டிய போராட்டங்களுக்கான ஒரு வழிமுறை. அந்தப் போராட்டம் உற்பத்தி ஆதாரங்கள் சமச் சீரற்ற முறையில் பங்கீடு செய்யப்பட்டிருப்பதை எதிர்த்தும், ஜனநாயகத்திற்காகவும் மக்கள் அனைவருக்கும் சமவாய்ப்பினை உருவாக்குவதற்கும் நடத்தப்படும் ஒன்றாகும். அது புதிய தாராளமய பொருளாதாரக் கொள்கைகளை எதிர்த்து போரிடுமாறு நம்மை அழைக்கிறது. அந்தக் கொள்கைதான் கிராமப்புற, நகர்ப்புற ஏழைமக்கள் மீது சொல்லொணா சீரழிவை சுமத்தியிருக்கிறது. புதிய தாராளமயக் கொள்கைகள் அந்த துயறுற்ற மனிதர்களின் எண்ணிக்கையினை வெகுவாக உயர்த்தியிருக்கிறது. ஆகவே, அதை எதிர்த்து நடத்தப்படும் போராட்டங்களுடன் இடஒதுக்கீட்டுக்கான போராட்டமும் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கருதுகிறது.

கருத்துக்கள் இல்லை